Opština Bijeljina je smještena na području Semberije i zahvata područje omeđeno s istočne strane rijekom Drinom, a sa sjeverne strane njenu granicu čini rijeka Sava.
Bijeljina, najveći grad u cijelom slivu rijeke Drine je ne samo sjedište Opštine, nego i centar čitave Semberije.

Opština Bijeljina, zajedno sa gradom, ima ukupno 60 naseljenih mjesta i zahvata površinu od 734 km2. Po popisu iz 1991. godine u njoj je bilo 96.796 stanovnika (od kojih oko 2/3 Srba), a u samom gradu Bijeljini 36.187 stanovnika.
U toku poslednjeg rata i poslije njega došlo je do velike migracije stanovništva, tako da danas Opština Bijeljina ima oko 110.000 stanovnika, od kojih preko 95% čine Srbi, a grad Bijeljina oko 45.000 stanovnika (iza Banja Luke drugi po veličini grad u Republici Srpskoj).
Osnovu privrednih aktivnosti na ovom području čini poljoprivreda. To je najrazvijeniji poljoprivredni kraj u Republici. Poljoprivrednu proizvodnju karakterišu visoki prinosi i kvalitet proizvoda. Najviše se proizvode pšenica i kukuruz, a zatim povrće, kupus, paprika, paradajz ibostan. Ovdje je razvijeno i stočarstvo (tov goveda i svinja), i voćarstvo.

Semberija - najznačajnija ravnica u Republici Srpskoj - nalazi se na samoj južnoj obali Panonskog basena.
U klimatskom smislu Semberija i okolina pripadaju području umjerenije kontinentalne klime.
Cijela Semberija je tipičan poljoprivredni region, koji pored plodne zemlje i pogodne klime, ima i značajan potencijal termalnih voda.
Iako se Bijeljina spominje još 1446. godine, ovaj naziv grada koristi se tek od 1918. godine. U austrougarskom periodu grad je nosio ime Bjelina, a prije toga Belina ili Bilina.
Semberska sela su velika i po prostranstvu i po broju domaćinstava. U centru sela nalazilo se "vašarište", oveći prazan prostor, sa bunarom u zajedničkoj svojini, gdje su se mještani okupljali prilikom seoskih svečanosti, vašara, molitvi i drugo.

Narodna nošnja, u Semberiji i gradu, predstavlja simbiozu dinarskog i posavskog tipa.
Nakit semberske žene su činile: pafte, "ukorica" za dukate (niske) alale -narukvice, belenzuke sindžirlije, privezak u obliku krsta, prsten i drugo što spada u tradicionalni narodni nakit. U novije vrijeme ovaj nakit se sve manje nosio uz narodnu nošnju i na kraju su, još samo ponegdje, mlađe žene stavljale niske od dukata kada su išle na svečanosti, molitve, sabore i vašare.

Proizvodi tekstilne domaće radinosti su se ogledali u izradi prelijepih ćilima, zastirki i prostirki i prekrivača od vune, kao i raznih vrsta platna. Stariji ćilimi su bili sa geometrijskim ornamentima, a noviji sa biljnom ornamentikom.
Pravi narodni običaji su, uglavnom, napušteni, a narodni običaji predstavljaju simbiozu dinarskih običaja sa uticajima iz Mačve i Srema. Božićni i novogodišnji običaji imaju sve odlike dinarskih običaja: mnoštvo detalja vezanih za stočarstvo, jedan ili tri badnjaka (pored ovog, badnjak je i grana sa lišćem, koja se prislanja na kuću ili uz kuću, što je običaj i u Posavini i na Majevici.